خداوندا

آرامشی  عطا فرما تا بپذیرم آنچه که نمی توانم تغییر دهم

شهامتی  تا تغییر دهم آنچه که می توانم

و دانشی  که تفاوت آن دو را بدانم

سحر به خدا دوستت دارم 

تولدم رو در ساعت ۹ صبح روز جمعه اسفند ماه سال ۱۳۶۳ مماس با تاریخ امروز به خودم تبریک میگم

خدايا ! ترا شكر مي كنم كه با فقر آشنايم كردي تا رنج گرسنگان را بفهمم و فشار دروني نيازمندان را درك كنم.

خدايا ! هدايتم كن زيرا مي دانم كه گمراهي چه بلاي خطرناكي است.

خدايا ! هدايتم كن كه ظلم نكنم زيرا مي دانم ظلم چه گناه نابخشودني است.

خدايا ! نگذار دروغ بگويم زيرا دروغ ظلم كثيفي است.

خدايا ! محتاجم مكن كه تهمت به كسي بزنم زيرا تهمت خيانت ظالمانه اي است.

خدايا ! ارشادم كن كه بي انصافي نكنم زيرا كسي كه انصاف ندارد شرف ندارد.

خدايا ! راهنمايم باش تا حق كسي را ضايع نكنم كه بي احترامي به يك انسان همانا كفر خداي بزرگ است.

سحر دوستت دارم

 تولدم رو در ساعت ۹ صبح روز جمعه اسفند ماه سال ۱۳۶۳ مماس با تاریخ امروز به خودم تبریک میگم

تقويمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقي مانده بود. پريشان شد و آشفته و عصباني. نزد خدا رفت تا روزهاي بيشتري از خدا بگيرد. داد زد و بد و بيراه گفت،خدا سكوت كرد. آسمان و زمين را به هم ريخت، خدا سكوت كرد. جيغ زد و جار و جنجال راه انداخت،خدا سكوت كرد. به پر و پاي فرشته و انسان پيچيد،خدا سكوت كرد. كفر گفت و سجاده دور انداخت، خدا سكوت كرد دلش گرفت و گريست و به سجاده افتاد، خدا سكوتش را شكست و گفت : عزيزم اما يك روز ديگر هم رفت. تمام روز را به بد و بيراه و جار و جنجال از دست دادي. تنها يك روز ديگر باقيست. بيا و لااقل اين يك روز را زندگي كن. لابه لاي هق هقش گفت: اما با يك روز... با يك روز چه كار مي توان كرد !! ؟

.....................................................................................................................................

.....................................................................................................................................

....................................................................................   .

.....................................................................................................................................

......................................................................................................................................

......................................................................................................................................

...........................   .

                                                                                                              ...........

همین

خودت گفتي روزي خواهي آمد تا در پناه چشمان من دستهايم را در ميان دستانت بگيري تا براي كبوتر هاي قلبمان آشيانه محبت را بنا سازيم خودت گفتي در روز خاطره ها خورشيد چشمانمان آنقدر با شكوه طلوع خواهد كرد كه ديگر غروب عظمت دل انگيز خود را از ياد خواهد برد .

ولي هر بار كه موسيقي دلنشين لبانت آغاز عشق را سر داد قناري قلبم نغمه جدايي را غريبانه سرود تا من باور كنم بايد روزي چشمانت را در جاده هاي انتظار تنها بگذارم و به همراه صدفهاي مهربان به اعماق اقيانوس دوستي بروم.

ولي من در آنجا هم قصه عشق تو را براي ماهيها خواهم گقت و به آنها ميگويم در كنارت عشقي مقدس آفريدم و سوگند خوردم كه  بعد تو هيچكس را در خلوت خاطره هايم شريك نكنم و به ماهيها خواهم گفت قلبم را در ميان صدف چشمانش گذاشتم تا او از اين هديه چون مرواريدي نگهداري كند

ميدانم روزي تو با قامتي شكسته آخرين نگاه را تقديم چشمان اشكبارم مي كني و چون مسافري خسته به سوي قطار سر نوشت پيش خواهي رفت

بهار باور من هر روز سر سبز تر از همیشه خواهد شد و من امیدوار صبور در کنار مهربانم روزهای خوش دوستی را طی می کنم لاله های وحشی عشق را تقدیم دشت لاجوردی قلبت خواهم کرد .

امیدوام آسمان زندگیت همیشه صاف و شبهای عشقت پر ازستاره های محبت باشد شمس جاوید من آنقدر خوبی که من دنیای مهر عطوفت را از قلب مهربانت هدیه گرفته ام هر گاه به چشمان معصومت نگاه می کنم عمق محبت عشق را با تمام وجودم درک می کنم .

ای کاش همیشه در کنارم باشی و این روزهای پر شور پایانی نداشته باشد هر گاه آسمان چشمانم ابری و دلم برای دیدنت هوایی می شود تو مهربان دوست داشتنی از پس باران چشمهایم می ایی با خنده های مهربانت مرهمی بر روی زخمهای کهنه زندگیم می گذاری آنقدر دوستت دارم که حتی اگر تمام احساسها را جمع کنی باور کن باز هم فراتر از آنها دوستت دارم می دانی تو لایق تمام عشقها و مهربانیها هستی من تمام خوب بودنها تمام محبتها را از تو یاد گرفته ام .

تو به من آموختی که چگونه قلبهای زنگار گرفته را با عشق محبت شعله ور نمایم وعشقهای آتشین را به این قلبها هدیه بدهم دوست دارم در گوش تمام یاسها فریاد بزنم تو شمس جاوید منی تو مریم خوب منی .

امشب عجب شبی است سکوت خاموشی تمام لبها را فرا گرفته و چشمان منتظر گواه غمهای نهفته در هر دلی است موجهای غرور در میان اقیانوس قلبم به صخره های محکم نفرت می کوبد تا آتش خشم را در دیدگانم شعله ور سازد .

تمام وجودم را غم دوری یگانه عشقم فرا گرفته است امشب تمام قلبها تا صبح به یاد معشوقها در سینه می کوبد اما قلب من ساکت صبور تنها به روشنایی خیره کننده ماه خیر شده است امشب حتی ماه هم در عروسی خوبان لباسی از نور به تن کرده است و شاد مسرور به همراه ستاره ها در ضیافت شب یلدا سرودی از عشق می خواند .

ولی من چشم به در دوخته ام به امید روزی که قطره ای از عشق از صفحه خیال تو بر ناودان بلند آرزوهایم بچکد و من در آغوش مهربان تو صوت زیبای محبت را بشنوم و سبدی از گلها سفید قرمز را پیشکش نرگسهای وجودت کنم .

ای کاش امشب در کنارم بودی مرهم تنهایی دلتنگیم می شدی تا در سکوت آیینه ها پاسخ پونه ها را با مهربانی می دادیم .

ای کاش می شد از شهر عاشقان خداحافظی کرد به سوی دریای رفت که زندگی معنای واقعی خود را گم کرده باشد ای کاش می توانستم تو را فراموش کنم و به همراه قطرات اشکم رهسپار دریای سرنوشت کنم اما من تمام خوبیهای زندگی را از تو یاد گرفته ام .

از تو آموختم که چگونه باید محبت را به یاسها یاد داد چگونه باید نفرت کینه را به دست برگهای رنگ رنگ خزان سپرد تا در زیر گامهای عدالت خرد شوند چگونه می توان چگونه می توانم نخستین عشق زندگیم را فراموش کنم کسی که تمام وجودم را تسخیر کرده کسی که به خاطر قلب مهربانش چشمانم هر شب از قطرات اشک تر می شود .

تو به من یاد دادی که چگونه دوستت داشته باشم چگونه به تو عشق بورزم ولی هرگز به من نیاموختی که چگونه تو را همراه بهترین خاطراتت در پشت تصویر کهنه زمان جا بگذارم و فراموشت کنم .

یار خوبم دلم برایت خیلی تنگ است و دیگر در مهمانی ستاره هاشاخه های مهربان نیلوفر را به مهربانها هدیه نمی دهم و دیگر صدای عشق را نمی شنوم پس زود تر برگرد چشمان نگرانم را دریاب که دل دریایی من سخت گرفته است .

آن روز که خورشید چشمانم طلوع می کرد چکه ای از ناودان بلند غم بر روی حجم سفید آرزو چکید و تو سبکبال مهربان از دور دستهای غریب را برایم تکان دادی وسوار بر اسب آهنی به سوی آسمان آرزویت پرواز کردی .

وقتی رفتی صدای فریاد در گلویم شکست و بغض تنهایی آرام صبور مرهم چشمهای خشمگین و نگرانم شد نمی دانم تو در آن سوی مرزها به دنبال چه می گردی باور کن در آنجا آنقدر خشونت هست که محبت به دست فراموشی سپرده شده است هیچ کس باغنچه معصوم ستاره ها را آب نمی دهد هیچ نرگسی نگران رئیدن شقایق نیست هیچ معشوقی به دنبال عاشق خود از میان غارهای اسارت نمی گذرد .

هیچکس ماهیها را به میهمانی آفتاب دعوت نمی کند آنجا قلبها یخ زده است و عاطفه سالهاست که در زیر اجساد مریم دفن شده است و زنبقهای لاجوردی و طلای رنگ خود را باخته اند در آنجا سکوت غروب غم انگیز دلگیر است همه آنها از عشق متنفرند آنها در کنار قلب مصنوعی خود جایی برای دوست داشتن خالی نگذاشته اند و احساس پاک مادر بودن را به تمسخر می گیرند آنجا باران نمی بارد و هیچکس آرزوی باریدن باران ندارد آنها دریا را نفرین شده طبیعت می نامند و به فصل زیبای پاییز خزان مرگ می گویند .

ای کاش قدر خویش را بدانیم ای کاش هیچ مادری چشم به در منتظر سفر کرده خود نباشد ای کاش در کنار یکدیگر سبد سبد مهربانی را تقدیم قلبهای کسانی کنیم که به خاطرمان می طپد و ببوسیم دستهایی را که در هر پینه اش رنج درد سالها تلاش به چشم می خورد و دوست بداریم چشمهایی که هر شب بخاطرمان از اشک تر می شود و ایمان بیاوریم به خالق مهربان پاکیها .

تمام یاسها را به احترام صبوریت خواهم چید در سایبانی از چشمانم خواهم گذاشت و تقدیم معبد ارغوانی قلبت خواهم کرد زمزمه جدایی از پشت زمانهای مرده عبور می کند ولی خوب می دانم که این بار فصل جدایی نخواهد رسید چون بوی آشنای دوستی تمام فضای قلبمان را عطر آ گین کرده وزمزمه پلید جدایی از آن عبور نموده است .

می خواهم احساسم را در میان گلبرگهای مریم قرار دهم و همراه سبدی از ستاره های مهربان برایت هدیه بیاورم تا ستاره های زیبا در آسمان زندگیت چون نگینی درخشان پراکنده شوند وگلبرگهای مریم بر روی قلب مهربانت آرام صبور قصه شبهای فراق را بشنوند دوست دارم در قلب مهربانت رویای نیلوفر بکارم تا زنبقهای خیالت سکوت دشت را بشکنند و به پیشواز شنهای آب دیده ساحل بروند .

کلبه خیالم هر روز با لطف مهربانی تو رونق می گیرد وشبها به انتظار خواندن لالایی عشق چشم به موجهای خشمگین دریا می دوزند باور کن به اندازه تمام صداقتها دوستت دارم و از خالق یکتا در این روز عزیز و لحظات ملکوتی اذان می خواهم که مریم خوبم را در پناه خودش حفظ نماید و هیچگاه غم دوری از او را برایم رقم نزد ای خدا مهربان .

همیشه بوی یاس می دهی هر گاه در آغوشم می گیری نسیم دلنواز گلها ی مریم از آغوش مهربات پرواز می کند لبخند مهربانت مثل شب بوها زیباست چقدر مهربانی ای کاش همیشه در کنارت می ماندم تا صندوقچه قلبم را در سبدی از عاطفه ها می گذاشتم و پیشکش چشمان صبورت می کردم دلت دریایی از مهر عاطفه است که موجهای پر تلاطم دوستی تا اوج آسمان چشمانت پرواز می کند و آنگاه بر روی قلبم فرود می آیند تا به من الفبای دوستی را بیاموزد .

هر گاه کبوتران ذهنم بیقراری می کنند و قناری قلبم ناتوان ضعیف به کنج قفس خاطره ها پناه می برد و دلم هوای دیدنت را می کند  تو صبور سنگین از میان سایه ها گمشده احساس می آیی و مرهمی بر روی دلتنگیم می گذاری تا من ندای شیرین عشق را از موسیقی لبانت بشنوم .

بگذارید از او بگویم به اندازه تمام ستاره ها دوستش دارم مریم من احساس یاس را می شناسد و به چشمان نگران نرگس احترام می گذارد گلبرگهای مریم را درک می کند و به احترام شقایقها در دشت لاجوردی زنبقها به انتظار طلوع مهربان امید می ایستد و سبدی از خاطره های زیبا را تقدیم می کند تا من هم در جشن خاطره هایش سهیم باشم .

مریم من مثل یاسهی خوشبوست مثل مریم های طناز است و مثل شقایقها استوار و او آنقدر مهربان است که رسم زندگی کردن در کنار نرگسها را به من می آموزد .

باز هم لحظه ها نفس گیر فرا خواهد رسید و من در راهروی ثانیه ها با قلبی نگران مضطرب چشمهای بارانیم را به در خواهم دوخت تا تو صبور سنگین از پشت سایه های محو غربت بیایی و بوسه ای از محبت بر روی گونه های تبدارم بنوازی .

گفته بودم اگر بیایی همراه هم به آن سوی شهر برویم تا وسعت مهربانی خورشید را درک کنیم و قلبهایمان را مملو از عشق نمائیم هر دو مهربان یکدل قلبهایمان را به یکدیگر هدیه می کنیم تا تلاطم امواج عشق را در این اقیانوسهای بیکران احساس نماییم می دانم .

هر دو یکدیگر را به اندازه نفسهای مهربان دوست داریم اما چرا هرگز غرور را نشکنیم چرا موسیقی دوستی را با سر انگشتان احساس آشنا نکردیم چرا همیشه چون غزال فراری رفتیم و هیچگاه صدای شکستن قلبهایمان را نشنیدیم چرا تمام پلهای مهربان را زیر فشار منطق کینه خراب کردیم و خنده ای از سرخشم بر سر ویرانه های خود پاشیدم .

ای کاش این بار در زلالی چشمانمان صدفهای مهربان را از دشت لا جوردی زنبقها هدیه بگیریم و چون گردنبندی گرانبها به دور گردن احساس بیندازیم و امیدوار صبور در کنار یکدیگر باغچه مهربان اطلسی ها را آبیاری کنیم به امید آن روز .

باز هم فصل خاطره ها با کوله باری از امید به سوی عاشقان  شتافت تا به هر یک از مهربانان سبدی از شادی و کبوتری پیغام آور را هدیه بدهد باز هم زندگی سرودی رنگین برای مهربانها زمزمه کرد تا آهنگ دلنشین برگهای خزان التیام بخش زخمهای کهنه بهار شود و من امیدوار و سرشار از غرور بر فراز قله محبت در انتظار مهربانم هستم تا او با اسب سپیدش از آن سوی شهر بیاید و سبدی از مهر و عدالت را تقدیمم کند .

دوست دارم به معصومه خوبم بگویم به اندازه تمام ستاره ها دوستت دارم و دیگر از انتظار خسته شده ام دوست دارم باز در کنار دیگر یاسهای وحشی را با شاخه های سبز اطلسی آشتی دهیم و در پناه چشمهای مهربانان سایبانی از امید را برای مریم های طناز بسازیم و از ابرهای کینه بخواهیم تا قطرات دلتنگی را تقدیم نرگس کنند تا شقایق امیدوار مهربان زندگی کند .

چه زیباست که هر خزان صفحه ای از کتاب دوستی را امضا می کنیم و  در تابستان فریبکار آن را پاره می کنیم و تو باز با آن چشمان زیبایت تمام خاطرات تلخ کهنه را پنهان می کنی تا با مرواریدهای چشمانم عهد نامه ای را بنویسیم و در کنار پاییز همنفس باد صبا شویم .   

دوست دارم به سوی دریا پرواز کنم می گویند در آن سوی بیکران شهری است به وسعت خورشید که نور مهربانی را پیشکش مریمها می کنند تا سبدی از عاطفه ها را به صخره های محکم غرور هدیه دهنده .

ای کاش می توانستم در آنجا بمانم تا تمام متنهای دلتنگیم را بر روی آسمان نیلگون حکاکی کنم و بر سر هر دروازه ای شعری از عشق را ترسیم نمایم دوست دارم صدای دلنشین چکاوکها را به همراه موسیقی آرام یاسها به محبوبم هدیه کنم محبوبم قلبی به وسعت دریاها و چشمانی به زیبایی مهتاب دارد اما او هرگز نمی خواهد عشق را باور کند وکلام صداقت را از اطلسی ها بپذیرد ار تنها بی مانند سوار بر اسب سپید به سوی شهر آرزوها می تازد ولی نمی داند با هر گامی که اسب برمی دارد یک مهربان زیر پاهای غرورش فراموش می شود .

او هرگز نمی خواهد مهربانی را بپذیرد و محبت را دیکته کند او خود را اسیر خیالات شیرین کرده است ولی او بی نظیر است او مهربان زیبا و بهترین است ولی ای کاش می دانست که من به اندازه تمام ستاره ها دوستش دارم ولی می دانم روزی خواهد رسید که او هم به آن سوی دریاها خواهد آمد و در شهر خورشید سبد عاطفه ها را بین تمام دوستداراش هدیه خواهد کرد به امید آنروز .

نمی دانم چه بنویسم و چگونه آغاز کنم هر گاه دلم برایت تنگ می شود تمام کلمات زیبا از آسمان قلبم فرار می کند و به کنج سایبان چشمانم پناه می آورند تا به همراه باران فراق به روی گونه های مهربانم آرام گیرد باز هم سرود محزن دلتنگی را میان دهلیزهای تنهایی به گوش می رسد .

ای کاش در کنارم می ماندی تا با دستهای نا توانم شعری خوب برای چشمان آرامت هدیه بیاورم و صبور ساکت نی نامه مرگ را در خلوت خاطره هایم پاره کنم و پیش به سوی آزادی تمام شیشه های غبار گرفته غربت را بشکنم و از دریچه روشنایی به سوی آسمان آرزوها پرواز کنم .

ای کاش همانند قاصدک مهربان پیغام محبت را برایت هدیه می آوردم و مانند گل رز به یاد خاطره شیر نمان لای دفتر خاطراتت جای میگرفتم و مثل مریم های طناز تاجی از یکدلی را بر روی سرت می نهادم .

شاید مرا دیوانه پنداری ولی اگر دیوانه یا عاشق تو باشم هیچ فرقی نمی کند چون همیشه این حرف را برای گفتن دارم به اندازه تمام ستاره ها دوستت دارم .

بگذار خورشید نگاهم از پس ابرها بغض کینه طلوع کند بگذار آتش قلبم را با باران چشمانم خاموش کنم و زندگی را با تمام زیبائیش تجربه کنم بگذاردر کنارت قصه دلتنگی را برای یاسها بگویم و گهواره محبت را با دستان کوچکم تکان دهم و زیر لب لالایی اسارت را بخوانم .

ای کاش هیچگاه اسیر چشمانت نمی شدم ای کاش در شهر غربت تنها می ماندم فریاد نجات تو را نمی شنیدم همیشه با تبسمی شیرین نوید شکیبایی را برایم به ارمغان می آوردی اما تو هیچگاه اشکهای تنهائیم را با سر انگشتان مهر از روی گونه تبدرام پاک نکردی و مرا با دنیایی از خاطره در پشت حصار کهنه زمان جا نهادی .

هر گاه صدای دلنشینت از پشت دیوار بلند به گوشم می رسد شوق زندگی کردن را در تمام وجودم شعله ور می شود و موسیقی مهربان غربت که با انگشتان صبورت سالهاست انس گرفته است همدرد قلب من می شود تا در کنار تمام این نوید های زیبا به انتظار آمدنت با سبدی از مریم های طناز در کنار تپه سر سبز امید با یستم .

دستهایت پلی است تا انتهای عشق باید از میان قلبت عبور کنم باید نرگسهای مهربانت را از روی چشمان گریانت بردارم و باید تو را به همراه تمام خاطرات خوب در پشت تصویر کهنه عشق جا بگذارم و از آینه اشک بگذرم .

باید از درخت همسایه سیب را بچینم شاید فردا دیر باشد شاید دستی نا پاک سیب محبت را بچیند از سر خشم گازی بزند و آنگاه زیر گامهای نفرت له کند .

باید آموخت که عشق دریچه است به سوی مهربانی باید زیبایی را درک کرد باید خدا را در میان یاسها دید باید برای احساس از لطافت گفت باید شاخه های سبز اطلسی را در میان نوازش مادر قرار داد باید زیر باران صداقت مهربانی را درک کرد باید زیباترین دنیا را تقدیم مریم های طناز کرد باید برای هر قلبی جایی گذاشت باید برای نیلوفرهای آبی تکه ای از رنگین کمان کند تا آنها هم زیبایی این دنیا را درک کنند .

باید برای چشمهایت صدفی از دوستی بیارم تا برایم از لالایی مهتاب بگویی تا بدانم گل زرد آسمان پشت کوه عدالت چه تدبیر می کند و تو باور کنی که به اندازه تمام ستاره ها دوستت دارم .

همیشه از لحظه وداع گریزان بودم و هیچگاه تحمل دوری از نفسهای مهربانت را نداشتم طنین صدای زیبایت بهتر از موسقیی باران است و حرفهای دلنشینت زیبا تر از مریمهای عاشق و خنده های مهربانت قشنگ تر از رزهای سرخ است .

چقدر دوستت دارم هرگز نمی خواهم لحظه ای از تو دور باشم یادش بخیر چقدر آن روز مهربان بودی همیشه لحظه وداع همه مهربان صمیمی می شویم  چقدر زیبا بود لحظه ای که دست در دست یکدیگر نهادیم تا پیمان مهربانی را تجربه کنیم و با سر انگشتان احساس لطافت دوستی را لمس کنیم چقدر زیبا بود لحظه ای که بوسه های عشق  را از لبهای یکدیگر چیدیم و سر هر بوسه را با نگینی از اشک زینت دادیم ای کاش می توانستم ندای قلبم را به دست تو بسپارم .

تو از همه مهربانتری هیچکس مثل تو نیست تو آنقدر خوبی که هیچ کلمه ای را برای خوب بودنت نمی توان گفت ولی می دانم روزی خواهد رسید که ما در کنار یکدیگر بهاری سبز تابستانی پر امید خزان برگ ریز و زمستانی مهربان را تجربه کنیم .

اکنون هر دو مهربان دلتنگ به نوای جدایی و رسیدن فصل تنهایی گوش می سپاریم اما چقدر سخت است لحظه ای که باید گفت : خدانگهدار

شاید در روزی آفتابی و گرم دستان سرد بی روحم را احساس کنی شاید در پناه خورشید چشمانت برفهای یخ زده قله ایمانم تبدیل به چشمه خروشان اشک گردد و روانه رودخانه تنهایی شود چرا تنها پیوند ما دست مهربان باد بود .

ای کاش می شد راز نگاههای یکدیگر را می دانستیم و در اقیانوس مهربانی غرق می گشتیم موجهای عظیم دریای تنهایی هر گاه به درد دلهایم گوش می کنند سر بر تخته سنگهای غربت می گذارند ولی افسوس که آنها هم به سوی دریا باز می گردند و خورشید نور مهربانش را بی منت بر مردمانی ارزانی می کند که گویی سالهاست مرده اند همچون مردگان متحرک به سوی هدفی نا معلوم گامهای تلاش را برمی دارند .

ای کاش می توانستم در کنار هم لحظه تولد غنچه های رز را نظاره گر باشیم هر گاه گلبرگهای مهربان مریم را نگاه می کنم آتشی در درونم بر پا می شود نمی دانم از کجاست ولی خوب می دانم که گلبرگهای زیبای نرگس در فضای آشنای ذهنم با چشمانی اشکبار نظاره گر روئیدن شقایقهای داغدارند نمی دانم شاید در پاییز دیگر مهربان صمیمی در کنار یکدیگر صدفهای دوستی را از موجهای مهربان دریا در خواست کنیم .

بار دیگر قلب مهربانم را به دست نسیم صبا خواهد سپرد و در دریای عاطفه ها میان امواج محبت غرق خواهم شد نگاه منتظرم را به امتداد جاده خواهم دید تا تصویر زیبای عشق را با گرمی محبت احساس کنم .

آه آن آخرین نگاهت در قاب چشمانم ماندگار خواهد ماند تا بار دیگر شعری با دو دست خسته ام برای قلب مهربانت فراهم کنم دفتر زندگی ام را پیش رویت خواهم گشود تا تنهای ایم را احساس کنی ای کاش میتوانستم تمام حرفهایم را برایت بگویم ای کاش هرگز لهظه مهربانی وجود نداشت ای کاش هیچگاه متولد نمی شدم تا دستهای مهربانت را میان دستان کوچکم احساس کنم .

 ای کاش در زیر آوار آرزوهایم دست نجات تو را نمیدیدم ای کاش می شد مهربانی را مثل شیرینی شکلات احساس میکردم تو مثل یاس خوشبویی مثل یک پرنده سبکبال آزادی و هر آن چه در دل داری میگویی تو مثل یاسمینهای عاشق صبوری تو مثل رز مریم مهربانی ولی تو مثل هیچکس نیستی تو آنقدر خوبی که حتی نرگسها هم به تو حسادت میکنند .

خوب میدانم روزی خواهد رسید که تو مهربانتر از گذشته خواهی شد مژده آمدن این روز را از قاصدکهای مهربان شنیده ام آنها هم خوب میدانند که غنچه های قلب من تنها با مهبت تو شکوفا می شود و در روز عشق قاصدکهای مهربان با دسته گلی از یاس مهمان چشمهای من خواهند شدوبا لبهایی شاد مژده آمدنت را زمزمه خواهند کرد .

 در آن روز زیبا تمام فضای خاطرم عطر آگین با بوی یاس خواهد شد و موسیقی دلنشین  آبشار صفا سراسر قلبم را فرا خواهد گرفت و من در میان انبوه گلهای شقایق فریاد دوستت دارم را سر خواهم داد نمیدانم تا کی باید به انتظار این روز بر درهای بسته تنهایی خیره شوم تا تو باگامهای سنگین بیایی این در را بگشایی تا بار دیگر در آغوش مهربانت قصه عشق را بشنوم و سرم را مانند کودکی بی پناه بر روی شانه هایت بگذارم و مرواریدهای چشمانم  را در سبدی از عشق قرار دهم و تقدیم تو کنم .

ای کاش آن روز زودتر برسد تا من بار دیگر فریاد عشق را سر بدهم خدایا در این روز عزیز دراین لهظات ملکوتی اذان از تو خالق پاکیها میخواهم تا قلبی به وسعت دریا که موج های عظیمش از محبت باشد بر من عطا نمایی تا بتوانم به عزیزم بگویم دوستت دارم .

ای کاش می توانستم بر دستان مهربانت بوسه عشق رو تقدیم کنم ای کاش دستهای مهربان و نوازشگرت را بر روی سرم می کشیدی ای کاش در آغوشم می گرفتی از لالایی شبهای تنهایی می گفتی هر گاه به چشمانت خیره می شوم راز نهفته قلبت را درک می کنم .

خوب می دانم هزاران حرف نا گفته داری پس برایم حرف بزن تا راحت شوی چرا اینقدر صبوری چرا برایم از قصه عشق نمی گویی دلم برایت تنگ شده است .

هر زمان که صدای گامهایت در راهروی تلاش طنین می اندازد لبهایم با گل لبخند شکوفا می شود هر گاه با صدای کلام دلنشینت به همراه خنده های مهربانت در فضای مقدس کلاس می پیچد شوقی وصف نا پذیر در درونم بر پا میکنی هر گاه با چشمان معصومت به چشمانم خیره می شوی گرمی محبتت را احساس می کنم .

هرگز دوست ندارم لحظه ای از تو دور شوم باور کن هر چه می گویم از دل است به اندازه تمام عشقهای دنیا دوستت دارم حتی بشتر از آنچه که در تصور آید همیشه مهربان باش و در کنارم بمان .

چون مسافری خسته با کوله باری از اندوه در کنار باغ خاطرات لالایی عشق را برای گلبرگهای مریم زمزمه می کنم صدف مهربان راز دلش باز کرد و مرواریدهای سفید زیبا از سایبان چشمانم به روی گونه های  آتشینم غلتیدند تا به میعاد گاه عشق قلب مهربانم رسیدند .

چقدر مهربانی چقدر عزیزی و چقدر دوست داشتنی لعنت بر من که تو را رنجاندم هرگز نمی توانم خود را ببخشم چرا آنقدر نامهربان شده بودم چرا آنقدر تو را نامهربان غریبه می پنداشتم ولی در آن روز به یاد مانی تو با مهربانی عشق همه چیز را برایم ثابت نمودی و به من فهماندی که هنوز هم همان معصومه خوب گذشته من هستی

هیچگاه فکر نمی کردم که مرا ببخشی ولی تو مانند گل یاس صبوری کردی درس بزرگ گذشت را به من آموختی آغوشت بوی مهربانی لطف یاسمن را دارد تو آنقدر خوبی که همه چیز را با لبخندی گرم و دوست داشتنی فراموش کردی بدان جز تو دیگر هیچ کس را دوست نخواهم داشت چون هیچکس برایم همانند تو عزیز نیست تو مهربانترین مهربانهایی .

دسته گلی از مریم را به همراه اشکهای مهربان یاس تقدیم خواهم کرد قناری باغ تنهایی دوباره نوای خوش زندگی را با موسیقی آرام شبنم درهم آمیخت و تقدیم رز نمود .

امروز برای اولین بار مرواریدهای سایبان چشمانم را تقدیم به محبوبم کردم امروز ابرهای با محبت دریای عشق به همراه دل من و تو گریستند  می دانم امروز دلت شکست ولی باور کن آنقدر پشیمانم که نمی دانم چه بگویم نمی دانم چگونه بار دیگر می توانم به چشمانت خیره شوم نمی دانم آیا باز هم می توانم همانند گذشته در کنارت بمانم آیا مرا خواهی بخشید آیا باز هم لبخند مهربان گرمت را نثارم خواهی کرد .

چرا آنقدر غریب خسته بودم شاید دوست داشتم در آن لحظه دردناک فریاد عشق را سربدهم شاید دوست داشتم در آغوش مهربانت اشک ندامت بریزم ولی تو آنقدر غریبانه رفتی که مجال حرف زدن نداشتم در لحظات ملکوتی اذان ندایی از اعماق قلبم بلند شد برگرد هنوز هم جای جبران باقی است .

همیشه دوست داشتم دسته گلی از رز و مریم را تقدیمت کنم انگار لحظه تقدیم عشق فرا رسیده بود دیگر نمی دانم چه بگویم خدایا مرا ببخش و کمک کن به نازنینم بگویم دوستت دارم .

دلم برای روزهای خوش گذشته برای دنیای خاطره ها تنگ شده است دلم برای مهربانم تنگ شده است دوست دارم بار دیگر در کنار او گلهای یاس را ببویم دوست دارم بار دیگر در آغوش مهربانش از روی احساس اشک حسرت بریزم دوست دارم بار دیگر سرم را ار روی خجالت بر روی شانه های مهربانش بگذارم .

دوست دارم با حرکت لبهایش بگوید تو مصی*عزیز من هستی و من هنوز تو را دوست دارم دوست دارم در این شب مهتابی عزیز  او به یادم باشد .

خدایا آنقدر خسته ام که دیگر نمی دانم چگونه باید دسته گل مریم را به او هدیه کنم دیگر نمی دانم به او چه بگویم اما این بار دوست دارم با دسته گلی از رز مریم به دیدارش بروم و با لبهایی شاد وچشمانی خوشهال فریاد بزنممرا ببخش که تنهایم و آنقدر صبوری کرده ام که دیگر صبر هم نمیتواند شکیبایی را به من دیکته کند پس مرا ببخش ای نازنین.

*- مصی = مخفف معصومه

   باز هم صدای عشق از باغ خاطره ها می آید

باز هم کسی چون تو صدای ضربانم قلبم را خواهد شنید

باز هم چشمان معصومم در میان امواج محبت تو غرق خواهد شد

باز هم ندای ایمان را از میان برگهای رنگارنگ پاییز خواهم شنید 

باز هم قلب مهربانم در میان کوچه های گمنام عشق تو را خواهم یافت

باز هم تو با آن گامهای صبور بر روی برگهای زیبای خزان به سوی در خواهی رفت

باز هم در را خواهی گشود

در گوشه ای از این دنیا دخترکی را با چشمانی اشکبار خواهی دید

باز هم آن دخترک مهربان

نوازش دستهای مهربانت را احساس خواهد کرد

باز هم آن دخترک معصوم با حرکت لبهایش خواهد گفت

می خواهم مهمانت کنم در گوشه ای از قلب خود

ایا قبولش میکنی این گوشه ای ویرانه را

آنگاه تو خواهی گفت : ؟